Jak można definiować naukową profesję człowieka czyniącego z gór przedmiot „badawczego zainteresowania”? Czy zawód naukowca odosobnionego – poprzez od-ległość, długotrwałość czynionych badań w terenie, potrzebę zimowania w stacjach badawczych, samotność lub wąską grupę współpracowników – nie konserwuje tej profesji na modłę dziewiętnastowiecznych pionierów? A tym samym czyni z niej model: eksploratora białych plam, odkrywcy nieznanego i nieopisanego, szafarza tajemnicy „dla wybranych”. Pomimo dostępnych dziś wysublimowanych narzędzi technicznych, przymus terminowania wśród lodowych gór i niedostępnych krajobra-zów pozostaje niezmienny, a potrzeba naocznego zetknięcia się z „przedmiotem” ba-dawczym sprawia, że trzeba często przemierzać wiele dziesiątków kilometrów wśród pułapek natury, ryzykować naukową prawdę własnym życiem, by powiedzieć „coś” nowego, intrygującego.